Muzyka fińska stała się sławna na świecie dopiero dzięki Sibeliusowi. Jean Sibelius (1865—1957) urodził się w małej miejscowości fińskiej Hameenlinna. Umiłowanie rodzimych krajobrazów znalazło potem odzwierciedlenie w twórczości kompozytora. Mając lat 33, otrzymał od państwa stypendium, które uwolniło go od trosk material­nych. Dojrzałość artystyczna, do jakiej doszedł w pierwszych swych dziełach, wystar­czyła mu na wiele utworów. Z biegiem lat wzbogacał się jedynie katalog kompozycji: do / Symfonii (1899) dołącza się niezmiernie popularny później, pełen poetycznego nastroju Valse triste z muzyki do sztuki Arvida Jàrnefelta Euolema (Śmierć). Koncert skrzypcowy (1903) oraz poemat symfoniczny Tapiola (1926). Znamionują go cechy bardzo typowe dla kompozytora: nastrojowość, skupienie, powaga i poetyczność. Znaczenie twórczości Sibeliusa w dziejach muzyki europejskiej jest ogromne. Sibelius to nie tylko pierwszy kompozytor fiński, którego nazwisko stało się głośne, ale ponadto jeden z największych symfoników współczesnych (napisał 7 symfonii i ponad 10 poematów symfonicznych). A przy tym nie interesowała go zupełnie nowa muzyka, pozostawał przez długie lata wierny swojemu stylowi o prostej, przepełnionej smut­kiem melodyce. Wybitny kompozytor fińskiej muzyki narodowej nigdy nie posłużył się folklorem.