Satie W muzyce XX wieku obok kontynuatorów linii romantycznej pojawiają się wielkie indywidualności, których twórczość jest jaskrawym zaprzeczeniem romantyzmu; do takich należał Satie. Erik Satie (1866—1925) był najbardziej ekstrawaganckim kom­pozytorem swojej epoki. Potrafił jednak przy tym ujawnić w muzyce francuskiej te właściwości, które są dla niej typowe. Bez Satie'ego nie byłoby mowy o łatwości i lek­kości muzyki neoklasycznej, głównego stylu muzyki paryskiej w latach międzywojen­nych. W r. 1888 pisze Trois Gymnopédies na fortepian, jedno z najbardziej ekscentry­cznych dzieł XIX wieku. Był przeciwnikiem zarówno Wagnera, jak i impresjonizmu francuskiego. Zrezygnowawszy na długie lata z regularnych studiów, zarabiał na życie jako pianista w kawiarniach na Montmartre. Później przeniósł się na przedmieścia Paryża, do Arcueil. Przyjacielskie stosunki utrzymywał tylko z Debussym, pod które­go wpływem powstał słynny zbiór Morceaux en forme de poire (Utwory w formie gruszki). Mając lat bez mała czterdzieści, zgłosił się do słynnej z tradycjonalnej pedanterii paryskiej Schola Cantorum jako student kontrapunktu. Przez trzy lata pobiera nauki od młodszego od siebie o trzy lata Alberta Roussela. W r. 1916 komponuje balet Parade, wystawiony w r. 1917 przez Diagilewa według libretta Cocteau, ze scenografią Picassa. Potężny skandal przyczynił się do rozgłosu Satie'ego, a kompozytorzy z późniejszej Grupy Sześciu uznali go za swojego bon maitre, podob­nie jak kilka lat później inni młodzi twórcy z Maximem Jacobem i Henri Sauguetem na czele (École d'Arcueil). Ważną pozycję w dorobku Satie'ego stanowi oratorium kame­ralne Socrate (1918).