Ekspresjonizm muzyczny Termin ekspresjonizm (podobnie jak impresjonizm) zapożyczony został z malarstwa. Przykłady ekspresjonizmu muzycznego znajdziemy w twórczości Schónberga, Skria­bina, Ivesa, a nawet Bartoka z jego wcześniejszego okresu twórczości. Dla stylu ekspresjonistycznego charakterystyczne jest rozluźnienie tonalności, prowadzące do atonalizmu absolutnego, rozbicie formy na drobne cząstki zestawione z sobą na zasadzie mozaiki i niedomyślności, i wreszcie spotęgowanie wyrazu przez podkreślenie subiektywności muzyki. Ekspresjoniści muzyczni usiłowali wyjść poza tradycję dzięki różnym formom i środkom, wśród których abstrakcja, symbolika, karykatura i grote­ska wydają się najważniejsze i prowadzą do sfery transcendentnej i irracjonalnej. Typowy jest dla ekspresjonizmu olbrzymi zasięg środków od szeptu aż po krzyk, rozbicie ^zatomizowanie rytmiki i faktury oraz odejście od wszelkich tendencji neosty-listycznych.