Meksykanin Julian Carrillo (1875—1965), z pochodzenia Indianin, kształcił się w Lipsku. Był pionierem muzyki mikrotonowej i wynalazcą instrumentów umożliwia­jących jej granie. Działał teżjako skrzypek wirtuoz. W r. 1905 powrócił do Meksyku, gdzie występował jako skrzypek i dyrygent; był też przez jakiś czas dyrektorem Konserwatorium Narodowego. Pierwsze dzieła Carrilla noszą jeszcze znamiona nie­mieckiego akademizmu. Z czasem kompozytor zwrócił się ku rodzimemu folklorowi, jednocześnie tworząc utwory oparte na coraz bardziej niekonwencjonalnych syste­mach tonalnych. Tu bardzo charakterystyczna będzie dla niego mikrotonowość. Na długo przed europejskimi próbami 20-letni Carrillo tworzył rozmaite dzieła mikroto-nowe, posługując się zresztą podziałami nie tylko na 1 /4 tonu, lecz również mniejszymi — na 1/8 czy 1/6 tonu. Carrillo jest autorem trzech oper (Ossian Matilda, i Zultil), trzech tradycyjnych symfonii; napisał też trzy symfonie mikrotonowe (wszystkie w jednym roku — 1926), wielki Koncert potrójny na skrzypce, flet, wiolonczelę i orkiestrę, Concertino na skrzypce, gitarę, wiolonczelę, flet piccolo i harfę (wszystkie te instrumenty ujęte są mikrotonowo) z towarzyszeniem orkiestry strojonej normalnie oraz oparte na materiale tonalnym Concertino na wiolonczelę i orkiestrę. Pozostawał wierny postromantycznej estetyce dźwiękowej i tradycyjnym założeniom formalnym, których działanie mogło w pojęciu kompozytora zapewnić dziełom wartość artysty­czną. Ważne znaczenie miała teoria, którą Carrillo uprawiał równolegle z kompozycją. Rozwijał ją bardzo wolno, dochodząc co jakiś czas do punktu, w którym można było zdefiniować dalsze podstawy stale rozbudowywanego systemu. I tak np. jeszcze w r. 1940, kiedy kompozytor miał 65 lat, ukazała się obszerna książka pt. Génesis de la Revolución Musical del Sonido 13, obejmująca analizę odkrycia dokonanego już w r. 1895, a rozwiniętego w ciągu 45 lat do totalnego systemu. W r. 1915 powstał Tratado sintético de armonía.