Żyjemy dziś w epoce elektronicznej. Po epokach wokalnej i instrumen­talnej kolej przyszła na ową trzecią epokę, której najpełniejszym wyra­zem jest możliwość utrwalenia muzyki — również dla przyszłości (po­myślmy: co dalibyśmy, by mieć utrwaloną muzykę Chopina w jego autentycznym, własnym wykonaniu) — oraz możliwość komponowania bezpośrednio, bez pomocy ( stale dotąd między kompozytorem a wyko-nawcąpośredniczącego) zapisu. W tej epoce — w epoce, zdawałoby się, nieograniczonych możliwości zaszła rzecz okrutna dla samej muzyki: Era elektroniczna — to także era wielkiego ruchu muzealnego; muzyka klasyczna i romantyczna, a więc muzyka niewspólczesna liczy się dziś bardziej niż muzyka współczesna. Na płytach, w radio, w salach koncertowych i operach triumfy święcą wykonania dziel znanych od dawna, kreacje niekiedy perfekcyjne, ale przecież tylko odtwórcze. Wszelkie innowacje w dziedzinie muzyki mają w tych warunkach bar­dzo trudny dostęp do nowego, szerokiego audytorium, ale tak było zawsze. Zanim to, co teraz się tworzy, wejdzie na dobre do muzyki — trzeba poczekać kilka dziesięcioleci. Ale wiedzieć i pisać o tym — trzeba już dziś. Muzyka, jej rozwój nie ma końca. Zycie jest krótkie, ale sztuka — wieczna: ars loma vita brevis.